"Δούλεψε πολύ σκληρά για να ξεχαστεί, από το Set In Stone, Tamara Kametani, 2019."

Επάνω στην Πέτρα

της Tamara Kametani


www.tamarakametani.com

Ως μέρος του GDPR (Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης) το «δικαίωμα στη λήθη» σημαίνει ότι ένα άτομο μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να αιτηθεί να αφαιρεθούν αρνητικές πληροφορίες που το αφορούν από λίστες αναζήτησης. Το Set in Stone αποτελεί έναν ποιητικό διαλογισμό σχετικά με την επίδραση των υλικών σε φαινομενικά άυλες πτυχές των διατοπικών πολιτισμών. Εν μέσω οργισμένων συζητήσεων σχετικά με τις νόμιμες χρήσεις και παραβιάσεις τόσο της ιδιωτικότητας όσο και ελευθερίας έκφρασης στο διαδίκτυο, το λεργο παρουσιάζει φράσεις για τη ζωή των δεδομένων, χαραγμένες με το χέρι σε αθηναΐκά μάρμαρα, με σκοπό την πρόκληση μιας ιστορικής αντανάκλασης, ή έστω μιας υπενθύμισης των συνεπειών των πράξεων εντός και εκτός των δικτύων.

Η Tamara Kametani γεννήθηκε στη Σλοβακία και κατοικεί στο Λονδίνο Σλοβάκα όπου και ασχολείται με οπτικά καλλιτεχνικά έργα σε ποικιλία από μίντια όπως εγκαταστάσεις, βίντεο, φωτογραφία και γλυπτική, με έμφαση στην διαδικτυακή εξειδίκευση. Από τα κυριότερα ζητήματα που την απασχολούν είναι οι σχέσεις εξουσίας, η παρακολούθηση, η ιδιωτικότητα και η πρόσβαση στις πληροφορίες. Ενδιαφέρεται εν μέρει για τον ρόλο που διαδραματίζει η τεχνολογία για την κατασκευή σύγχρονων και ιστορικών αφηγήσεων και οι νέες εμπειρίες που προσφέρουν. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στηνΣύγχρονη Καλλιτεχνική Πρακτική από το Royal College of Art το2017. Η Kametani έχει συμμετάσχει σε έναν αριθμό καλλιτεχνικών στεγάσεων και σε διεθνείς εκθέσεις. Πρόσφατες δραστηριότητες και εκθέσεις της περιλαμβάνουν το Swayze effect, Platform Southwark, χορηγούμενο από το AGORAMA. Λονδίνο (2019), 404-Resistance in the Digital Age, RAGE Collective, CFCCA, Manchester (2019); For the Time Being, The Photographers’ Gallery, χορηγούμενο από το CCA Royal College of Art, London (2019); Digital Diaspora, Studio 44, Stockholm (2019); Summer Show, Florence Trust, London (2018) και Triennial of Photography, Hamburg (2018).

Η Huma Kabakcı συνομιλεί με την Tamara Kametani

Η HumaKabakcı συνομιλεί με την Tamara Kametani για την Έκθεση Διατοπικής Συνεργασίας

Το Δώρο (The Gift), Tamara Kametani, Χαραγμένος Ασβεστόλιθος, Μάρτιος 2019, 51 ° 08'15.1 "N 1 ° 22'06.3" E "

Εξαιτίας των καθολικών περιορισμών λόγω της πανδημίας COVID-19, όπως πολλοί άλλοι δημόσιοι χώροι, η Γκαλερί Furtherfield έπρεπε να κλείσει, και ως εκ τούτου η Έκθεση Διατοπικής Συνεργασίας βρίσκεται σε αναμονή μέχρι νεωτέρας. Ωστόσο, μπορούμε ακόμη να επικοινωνούμε μέσω του Διαδικτύου, και αυτή η δυνατότητα έδωσε την ευκαιρία στην HumaKabakcı, μια εκ των συν-επιμελητών, να πάρει συνέντευξη από την καλλιτέχνιδα Tamara Kametani. Η Kametani, η οποία γεννήθηκε στη Σλοβακία και κατοικεί στο Λονδίνο (επί του παρόντος βρίσκεται στη Σλοβακική ύπαιθρο), είναι εικαστική καλλιτέχνις που εργάζεται με διαφορετικά μέσα, τα οποία περιλαμβάνουν: εγκαταστάσεις, βίντεο, φωτογραφία και γλυπτική με έμφαση στην ιδιαιτερότητα του τόπου. Στη συζήτηση αυτή η επιμελήτρια και η καλλιτέχνις διερευνούν τη σπουδαιότητα της διατοπικότητας σήμερα, την καλλιτεχνική έκφραση της Kametani και μιλούν για το έργο που επελέγη για την έκθεση.

HumaKabakcı: Η 12η Μαρτίου δεν είναι τόσο μακριά, αλλά από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Ζούμε σε αβέβαιους καιρούς, περιορισμένοι στο χώρο μας, ωστόσο η ανάγκη για διατοπική αλληλεγγύη έχει γίνει ακόμη πιο επιτακτική. Θέλετε να μας μιλήσετε για τον τρόπο έκφρασης σας στο πλαίσιο της έκθεσης και της υπερ-συνδεσημότητας;

Tamara Kametani: Ο τρόπος έκφρασης μου ακολουθεί τα ενδιαφέροντα και την έρευνα μου σχετικά με την παρακολούθηση, την ιδιωτικότητα, το ψηφιακό μας αποτύπωμα και τη βιοπολιτική. Οφείλω να ομολογήσω ότι το αυτό που βιώνουμε αυτή την περίοδο το βρίσκω ιδιαίτερα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς τα θέματα που σχετίζονται με τις αναζητήσεις μου αποκτούν σήμερα μία ιδιαίτερη σημασία. Η κρίση υγείας έφερε στο προσκήνιο την επανεξέταση της υπερ-συνδεσιμότητας που έχει γίνει κανόνας την τελευταία δεκαετία. Έθεσε επίσης ερωτήματα σχετικά με το πραγματικό φυσικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα που συνδέεται με αυτή, καθώς έχουμε δει την ατμοσφαιρική ρύπανση να μειώνεται σημαντικά σε ορισμένες περιοχές και είδη ζώων που ήταν απόντα εδώ και χρόνια να κάνουν την εμφάνιση τους σε διάφορα μέρη. Ταυτόχρονα, η μεταφορά των πάντων online θα έχει τις δικές της συνέπειες. Αν και φυσικά ανησυχώ για το αβέβαιο μέλλον, ταυτόχρονα ομολογώ πως είναι μια εξαιρετική περίοδος για παρατήρηση και στοχασμό όλων όσων βιώνουμε σε αυτά τα κρίσιμα συγκείμενα.

HK: Εξερευνάτε διαφορετικά μέσα ως απάντηση στην ιδιαιτερότητα του τόπου. Με ποιό τρόπο θα λέγατε ότι τα έργα σας σε μαρμάρινες πλάκες υπό τον τίτλο Set In Stone (Επάνω στην Πέτρα) εντάσσονται στο σύνολο του έργου σας;

Δούλεψε πολύ σκληρά για να ξεχαστεί, από το Set In Stone, Tamara Kametani, 2019. Γκαλερί Morefield, Λονδίνο, Μάρτιος 2020.

TK: Ζητήματα που αφορούν το ψηφιακό αποτύπωμα, την ιδιωτικότητα και την παρακολούθηση υπήρχαν στη δουλειά μου σε διαφορετικό βαθμό για μεγάλο χρονικό διάστημα, ανεξάρτητα από τη μορφή και το μέσο έκφρασης αυτών των έργων. Είναι αλήθεια ότι το βασικό νήμα που συνδέει τα έργα μου είναι συνήθως το θέμα, όχι το μέσο. Υπάρχει ένα στοιχείο γλυπτικής σε ορισμένα έργα μου, αν και δεν θεωρώ αυτά τα έργα γλυπτά καθαυτά. Πέρυσι παρουσίασα το έργο υπό τον τίτλο Το Δώρο (The Gift) στο πλαίσιο της πρώτης προτεινόμενης ημερομηνίας για το Brexit. Ήταν μία χαραγμένη ασβεστολιθική πλάκα που τοποθετήθηκε στους Λευκούς Βράχους του Ντόβερ, απέναντι από τη Γαλλία. Τυπικά, το έργο μοιάζει με τις μαρμάρινες πλάκες του Set in Stone, αλλά η τοποθεσία και η εγκατάστασή του αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του, το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει εκτός της συγκεκριμένης τοποθεσίας.

HK: Θέλετε να μας σχολιάστε την επιλογή του μαρμάρου ως υλικού της εγκατάστασής σας στο Bios της Αθήνας; Θα ήθελα επίσης να μάθω περισσότερα για τη διαδικασία που προηγήθηκε της εγκατάστασης.

TK: Ήξερα ότι ήθελα να διερευνήσω ιδέες γύρω από το ψηφιακό αποτύπωμα και τα ζητήματα που πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουν σήμερα, καθώς συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο τις πολλές χρήσεις των δεδομένων μας. Με ενδιαφέρει η ιδέα της ψηφιακής διάστασης που ήρθε για να μείνει και η οποία κάποιες φορές είναι άκρως ανεπιθύμητη. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο ζήτημα δεδομένου ότι επηρεάζει όλους όσοι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, ανεξάρτητα από τους διαφορετικούς νόμους περί απορρήτου που ισχύουν στις διάφορες χώρες. Ήθελα όμως να συνδέσω το έργο με την Αθήνα, συγκεκριμένα, καθώς βρισκόμουν εκεί, και ήθελα επίσης να συμπεριλάβω ένα τοπικό στοιχείο στο έργο. Ένα πράγμα που είναι πολύ εμφανές στην Αθήνα, είναι ο όγκος του μαρμάρου που έχει χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή της πόλης. Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι, θεωρώ το μάρμαρο ως μια πέτρα πολυτελείας και όχι κάτι που χρησιμοποιείται στα πεζοδρόμια, αλλά στην Αθήνα θα το βρείτε κι εκεί. Το γεγονός ότι βρίσκεται εκεί σήμερα, μετά από όλα τα μέτρα λιτότητας, αποτελεί μια επιπλέον υπενθύμιση των εποχών ευημερίας του παρελθόντος. Μου αρέσει να παίζω με τα αντίθετα στη δουλειά μου και η χάραξη του μαρμάρου με το χέρι φάνηκε σαν η πιο ορθή προσέγγιση για να μιλήσω για τα ψηφιακά θέματα που είναι πολύ σύγχρονα, αλλά καθόλου εύκολα, ούτε απτά.

Επισκέπτρια της βραδιάς των εγκαινίων της TransLocal Cooperation, Γκαλερί Morefield, London, Μάρτιος 2020. Φωτογραφία: Julia Szalewicz.

HK: «Το δικαίωμα στη λήθη» σημαίνει ότι ένα άτομο μπορεί, βάσει επιχειρημάτων, να ζητήσει να αφαιρεθούν οι αρνητικές πληροφορίες που το αφορούν από τις λίστες αναζήτησης. Υπ’ αυτήν την έννοια το έργο σας αποκτά μεγαλύτερη σημασία και νόημα από ποτέ στη σημερινή περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου εξαρτόμαστε όλο και περισσότερο από το εικονικό για να συνδεθούμε με τον κόσμο.

TK: Ως αποτέλεσμα της αναγκαστικής αυτής απομόνωσης τα πάντα μετακινήθηκαν στο διαδίκτυο. Έργα που κάτω από κανονικές συνθήκες θα χρειάζονταν μήνες ή χρόνια για να μεταβούν στον ψηφιακό χώρο εμφανίζονται πλέον στο Διαδίκτυο μέσα σε διάστημα εβδομάδων, ή ακόμη και ημερών. Πάρτε το παράδειγμα της διδασκαλίας. Σε πολλές χώρες όπου η διαδικτυακή διδασκαλία δεν υπήρχε καν πριν το lockdown, οι εκπαιδευτικοί κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τα περισσότερα από τα μαθήματά τους διαδικτυακά, ή κυβερνητικές υπηρεσίες μετέφεραν πολλά κέντρα εξυπηρέτησης και πόρους τους στο διαδίκτυο. Είναι εντυπωσιακό να το βλέπουμε να ξετυλίγεται με τέτοιους γρήγορους ρυθμούς, αλλά μια τέτοια γρήγορη προσαρμογή έχει τα μειονεκτήματά της, όπως έγινε εμφανές με το φιάσκο της προστασίας της ιδιωτικότητας με το Zoom, για να αναφέρουμε το πιο γνωστό.

Υπάρχει λόγος που συνήθως τα πράγματα χρειάζονται χρόνο για να αλλάξουν, απαιτώντας προσεκτική εξέταση και δοκιμή, κάτι που δεν συμβαίνει αυτήν τη στιγμή. Δείτε την ψηφιακή παρακολούθηση και τη συλλογή δεδομένων που έχει εφαρμοστεί σε πολλές χώρες προκειμένου να περιοριστεί η εξάπλωση του ιού. Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα συμβεί μόλις βγούμε από αυτήν την κρίση. Νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν ιδέα για τις πραγματικές ψηφιακές επιπτώσεις αυτού του lockdown.

Η μονιμότητα δεν είναι πλέον επιθυμητή, από το Set In Stone, Tamara Kametani, 2019. Γκαλερί Morefield, Λονδίνο, Μάρτιος 2020.

HK: Ναι, και παρά το γεγονός ότι αναμφισβήτητα υπάρχουν πολλές τεχνολογικές εξελίξεις, εξαρτόμαστε από αυτές τις ψηφιακές πλατφόρμες περισσότερο από ποτέ. Είναι πραγματικά τρομακτικό. Ας επιστρέψουμε στα έργα σας στο πλαίσιο του Set in Stone. Μπορείτε να μας εξηγήσετε λίγο περισσότερο πως καταλήξατε στις προτάσεις που είναι χαραγμένες στο μάρμαρο και τι σημαίνουν για εσάς;

TK: Μερικές από αυτές αποτυπώνουν την ορολογία που χρησιμοποιείται στις συζητήσεις περί ψηφιακού αποτυπώματος και τα δικαιώματα του απορρήτου, ενώ άλλες αφορούν περισσότερο ανθρώπινες επιθυμίες και ανασφάλειες και πως συχνά δεν βγάζουν νόημα. Για παράδειγμα, το «Digital Legacy Management» αναφέρεται και στη μεταθανάτια διαχείριση των δεδομένων του αποθανόντος, αλλά ορίζεται επίσης και ως καθαρισμός - αφαίρεση τυχόν ανεπιθύμητων πληροφοριών σε σχέση με ένα ζωντανό άτομο. Η τελευταία αυτή περίπτωση προσφέρεται ακόμη και ως υπηρεσία που χρησιμοποιούν οι γονείς για τα παιδιά τους που υποβάλλουν αίτηση σε πανεπιστήμια, τα οποία ψάχνουν τους λογαριασμούς των κοινωνικών μέσων όσων έχουν υποβάλλει αιτήσεις.

Υπάρχει κάποιο επίπεδο ειρωνείας στο κείμενο, βλέπω πολλά από αυτά ως οξύμωρα– Το «Δούλεψε πολύ σκληρά για να ξεχαστεί» μιλά τόσο για την επιθυμία μας να μας θυμούνται, ενώ μερικές φορές πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να είμαστε σίγουροι ότι μας θυμούνται όπως εμείς θέλουμε, με άλλα λόγια, κάποιες πτυχές μας να ξεχαστούν.

HK: Κατά τη διάρκεια του lockdown διαβάσατε ή επεξεργαστήκατε αυτή την περίοδο κάποια μελλοντικά έργα;

TK: Το lockdown συνέπεσε με μια προγραμματισμένη ψηφιακή καλλιτεχνική φιλοξενία στο πλαίσιο του Off Site Project με το οποίο ασχολούμαι από τον Μάρτιο. Αρχικά, είχα πολύ διαφορετικά σχέδια γι’ αυτό που ήθελα να δουλέψω κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας, αλλά η τρέχουσα κατάσταση τα επηρέασαν λίγο κι έτσι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω αυτή τη περίοδο για να εξετάσω τα διαφορετικά μέτρα που έχουν υιοθετηθεί από κυβερνήσεις και εταιρείες τηλεπικοινωνιών για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού. Πολλά από αυτά τα μέτρα είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμα όσον αφορά στην ιδιωτική ζωή των ατόμων.

Κατάφερα να έχω μόνο ένα βιβλίο στην απομόνωση, αλλά υπάρχουν και κάποια που παρήγγειλα από το Verso πριν από ένα μήνα και βρίσκονται καθ’ οδόν! Όταν φτάσουν τελικά, ανυπομονώ να διαβάσω το «New Dark Age» του James Bridle και το «Future Histories» της Lizzie O'Shea.

"Δούλεψε πολύ σκληρά για να ξεχαστεί, από το Set In Stone, Tamara Kametani, 2019. Φωτογραφία εγκατάστασης 2020: Julia Szalewicz"

"Δούλεψε πολύ σκληρά για να ξεχαστεί, από το Set In Stone, Tamara Kametani, 2019. Φωτογραφία εγκατάστασης 2020: Julia Szalewicz"